Psephotus chrysopterygius
- Pochodzenie
- Australia
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. gatunek uznawano za zagrożony; populację oceniano na około 2000 osobników i wskazywano trend spadkowy.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. nie należał do często spotykanych ptaków w hodowlach.
- Różnice między płciami
- Samice są matowozielone, z delikatnym brązowym odcieniem.
Warunki utrzymania
Woliera powinna mieć co najmniej 3 m długości. Ptaki potrzebują sporo miejsca do lotu, wymagają więcej ciepła niż inne gatunki tej grupy i chętnie szukają pokarmu na obsadzonym roślinami podłożu.
Żywienie
Podawano mieszankę nasion, proso w kłosach, owoce i warzywa, drobne nasiona i chwasty oraz niepryskany mniszek, gwiazdnicę i inne zielone rośliny. W jadłospisie znajdowały się też owoce głogu, jarzębiny i dzikiej róży.
Rozród
Lęgi udawały się sporadycznie, a młode często opuszczały budkę jesienią. Zalecano pionową budkę z wydłużoną drewnianą rurą wejściową.
Zachowanie i dodatkowe informacje
To ciche, płochliwe ptaki dla doświadczonych hodowców. Ze względu na podatność na pasożyty zalecano regularne odrobaczanie. W naturze gniazdują w termitierach, dlatego budka miała mieć ogrzewanie; samica często bardzo wcześnie przestaje ogrzewać młode, które bez niego mogłyby się wychłodzić.