Opisana formaPsilopsiagon aurifrons aurifrons
- Pochodzenie
- Ameryka Południowa
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę nominatywną określano jako liczną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. należała do pospolitych ptaków w hodowlach.
- Różnice między płciami
- U samicy nie występuje żółte ubarwienie czoła, kantarka, policzków ani brzucha.
Warunki utrzymania
Za minimum uznawano wolierę o objętości 1 m³. Ptaki miały niewielką potrzebę obgryzania drewna.
Żywienie
Łączono mieszankę dla małych papug z karmą dla kanarków i ptaków leśnych zawierającą nasiona dzikich roślin. Raz w tygodniu podawano proso w kłosach, a codziennie owoce i warzywa zajmujące minimum 25% porcji; ptaki wybierały najchętniej jabłka i marchew. Uzupełnieniem były owoce głogu, jarzębiny i dzikiej róży.
Rozród
Rozród udawał się często, ale przeniesiona para mogła nie przystępować do lęgu przez kilka lat. Ptaki otrzymywały do wyboru poziome i pionowe budki dwukomorowe.
Zachowanie i dodatkowe informacje
To ciche, mało agresywne papugi. Do rozrodu zalecano chów parami; poza nim mogły żyć grupowo w dużej wolierze, także z innymi ptakami, na przykład ziarnojadami. W 2010 r. poza formą nominatywną wyróżniano trzy znacznie rzadsze formy i wymagano prowadzenia każdej z nich w czystej linii.
Psilopsiagon aurifrons margaritae
- Pochodzenie
- Ameryka Południowa
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę P. a. margaritae określano jako liczną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. występowała w hodowlach bardzo sporadycznie.
- Różnice między płciami
- Samica jest ogólnie ciemniej zielona, a górna część jej dzioba ma szary kolor; u samca jest rogowa.
Warunki utrzymania
Minimalna objętość woliery wynosiła 1 m³. Ptaki rzadko obgryzały wyposażenie.
Żywienie
Podawano nasiona dla małych papug oraz mieszankę dla kanarków i ptaków leśnych z nasionami dzikich roślin. Proso w kłosach trafiało do porcji raz w tygodniu, a owoce i warzywa zajmowały co najmniej 25% codziennego pożywienia; ptaki zwykle wybierały tylko jabłka i marchew. Stosowano też głóg, jarzębinę i owoce dzikiej róży.
Rozród
Lęgi udawały się bardzo rzadko. Po przeniesieniu para mogła nie gniazdować przez kilka lat, dlatego proponowano jej poziome i pionowe budki dwukomorowe.
Zachowanie i dodatkowe informacje
To spokojne, mało agresywne ptaki. Do rozrodu trzymano je parami, a poza nim mogły mieszkać w wolierze pokojowej. Ubarwienie przypomina formę nominatywną, lecz nie ma w nim żółci. W 2010 r. europejska populacja była tak mała, że nie było pewności, czy da się jeszcze stworzyć żywotną linię hodowlaną.
Psilopsiagon aurifrons robertsi
- Pochodzenie
- Ameryka Południowa
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę P. a. robertsi uznawano za liczną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. pojawiała się w hodowlach sporadycznie.
- Różnice między płciami
- Samica nie ma żółtego ubarwienia na czole, kantarku, policzkach ani podbródku.
Warunki utrzymania
Za minimalną uznawano wolierę o objętości 1 m³. Potrzeba obgryzania była niewielka.
Żywienie
Mieszankę dla małych papug łączono z karmą dla kanarków i ptaków leśnych, w której znajdowały się nasiona dzikich roślin. Raz w tygodniu podawano proso w kłosach. Owoce i warzywa zajmowały codziennie minimum 25% porcji; najchętniej zjadane były jabłka i marchew, a jadłospis uzupełniały głóg, jarzębina oraz owoce dzikiej róży.
Rozród
Rozród udawał się rzadko. Zmiana miejsca mogła wstrzymać lęgi na kilka lat; parze dawano do wyboru poziome i pionowe budki dwukomorowe.
Zachowanie i dodatkowe informacje
Ptaki są ciche i niezbyt agresywne. Pary zalecano do rozrodu, natomiast w dużych wolierach możliwy był również chów grupowy z innymi gatunkami, na przykład ziarnojadami. Forma przypomina nominatywną, ale samiec ma mniejsze żółte pola. Aby zbudować trwałą populację, wymagano rozmnażania bez mieszania form.
Psilopsiagon aurifrons rubrirostris
- Pochodzenie
- Ameryka Południowa
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę P. a. rubrirostris określano jako liczną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. występowała w hodowlach bardzo sporadycznie.
- Różnice między płciami
- Samica jest ciemniej zielona, z mocniejszym niebieskawym odcieniem, a górną część dzioba ma szarą; u samca jest ona rogowa.
Warunki utrzymania
Minimalna objętość woliery wynosiła 1 m³. Ptaki miały małą potrzebę obgryzania drewna.
Żywienie
Stosowano mieszankę dla małych papug oraz karmę dla kanarków i ptaków leśnych z nasionami dzikich roślin. Proso w kłosach podawano raz na tydzień. Codziennie przynajmniej 25% pożywienia przypadało na owoce i warzywa, głównie wybierane jako jabłka i marchew; podawano również głóg, jarzębinę i owoce dzikiej róży.
Rozród
Lęgi należały do bardzo rzadkich. Po przeprowadzce para mogła przez kilka lat nie gniazdować, a do wyboru dostawała poziome i pionowe budki dwukomorowe.
Zachowanie i dodatkowe informacje
To ciche i mało agresywne papugi. Do rozrodu zalecano utrzymywanie parami, poza nim możliwy był chów w wolierze pokojowej. Ubarwienie przypomina formę nominatywną, ale jest pozbawione żółci, ciemniejsze i ma wyraźny niebieskoszary odcień. W 2010 r. w Europie pozostawało tak niewiele ptaków, że przyszłość żywotnej populacji hodowlanej była niepewna.
