Opisana formaBrotogeris chrysopterus chrysopterus
- Pochodzenie
- Ameryka Południowa
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę nominatywną określano jako liczną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. występowała w hodowlach sporadycznie.
- Różnice między płciami
- Nie wskazano widocznych cech pozwalających odróżnić samca od samicy.
Warunki utrzymania
Za minimum przyjęto wolierę o długości 2 m. Mimo niewielkiej potrzeby obgryzania ptaki powinny regularnie dostawać świeże gałęzie.
Żywienie
Stosowano mieszankę nasion dla małych papug i raz w tygodniu proso w kłosach. Minimum 40% porcji przypadało na owoce i warzywa. Podczas sezonu lęgowego codziennie dochodziła kasza zbożowa z pyłkiem, miodem, witaminami i minerałami, a także świeże kwiaty do obgryzania.
Rozród
Lęgi udawały się rzadko. Pary mogły wybierać między poziomą a pionową budką dwukomorową.
Zachowanie i dodatkowe informacje
Ptaki są średnio głośne, nadają się do wolier pokojowych, a do rozrodu należy utrzymywać je parami. W 2010 r. w Europie było mało ptaków lęgowych. Spośród form tuipara, chrysossema, solimoensis i tenuifrons spotykano tam tylko tuipara; rozród miał zbudować trwałą populację hodowlaną.
Brogoteris chrysopterus tuipara
- Pochodzenie
- Ameryka Południowa
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę tuipara określano jako liczną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. należała do bardzo rzadkich ptaków w hodowlach.
- Różnice między płciami
- Nie wskazano widocznych cech pozwalających odróżnić samca od samicy.
Warunki utrzymania
Dla pary przewidziano wolierę o długości minimum 2 m. Ptaki nie niszczą intensywnie gałęzi, ale nadal powinny dostawać je regularnie.
Żywienie
Podawano mieszankę nasion dla małych papug, raz w tygodniu proso w kłosach i codziennie minimum 40% owoców oraz warzyw. W sezonie lęgowym dietę uzupełniano każdego dnia kaszą zbożową z pyłkiem, miodem, witaminami i minerałami. Ptaki chętnie obgryzały świeże kwiaty.
Rozród
Rozmnażanie udawało się bardzo rzadko. Pary dostawały do wyboru poziomą i pionową budkę dwukomorową.
Zachowanie i dodatkowe informacje
To średnio głośne ptaki, które można utrzymywać w wolierach pokojowych; do lęgów powinny przebywać parami. W 2010 r. w Europie pozostało tylko kilka pojedynczych osobników, więc rozród był konieczny, choć nie było wiadomo, czy uda się stworzyć trwałą populację. Forma tuipara ma bardziej żółtawe upierzenie oraz pomarańczowe plamy na czole i pod dziobem, podczas gdy nominatywna ma na czole wąski czarnobrązowy pasek.
