Tanygnathus lucionensis lucionensis
- Pochodzenie
- Azja Południowo-Wschodnia
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. liczebność poszczególnych form w naturze oceniano od niskiej do dużej.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. forma nominatywna występowała w hodowlach sporadycznie.
- Różnice między płciami
- U samic rysunek upierzenia jest mniej intensywny.
Warunki utrzymania
Za minimum uznawano wolierę o długości 3 m, choć zalecano dłuższą.
Żywienie
Połowę jadłospisu stanowiły owoce i warzywa, ze znacznym udziałem bananów; gdy brakowało dojrzałych, podawano także zielone. Drugą połowę tworzyła mieszanka nasion.
Rozród
Lęgi należały do rzadkich. Ptaki korzystały z pionowej budki.
Zachowanie i dodatkowe informacje
Głos określano jako średnio donośny. W 2010 r. wyróżniano trzy formy, lecz w hodowlach rozpoznawano głównie nominatywną; pozostałe mogły być z nią mylone. Ze względu na małą europejską populację zalecano prowadzenie czystych linii i powierzanie rozrodu doświadczonym hodowcom.