Cyanoramphus auriceps auriceps
- Pochodzenie
- Australia i Nowa Zelandia
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. liczebność w naturze oceniano, zależnie od obszaru, od dużej do bardzo małej.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. forma nominatywna należała do pospolitych ptaków w hodowlach.
- Różnice między płciami
- Samice mają mniejszą głowę niż samce.
Warunki utrzymania
Za minimum dla pary uznawano wolierę o długości 2 m, choć zalecano dłuższą. Te ruchliwe papugi chętnie się wspinają i szukają pokarmu na ziemi, dlatego dobrze służy im obsadzone roślinami podłoże.
Żywienie
Podawano mieszankę nasion dla średnich papug, proso w kłosach, owoce, warzywa, drobne nasiona oraz nasiona dzikich roślin. W jadłospisie regularnie pojawiały się mniszek, gwiazdnica i inne niepryskane rośliny, a także owoce głogu, jarzębiny i dzikiej róży.
Rozród
Ptaki rozmnażały się bardzo często i chętnie. Korzystały z pionowej budki lęgowej.
Zachowanie i dodatkowe informacje
To ciche i łagodne papugi, które można było trzymać z innymi mniejszymi gatunkami. Zalecano regularne odrobaczanie ze względu na podatność na pasożyty. W 2010 r. wyróżniano dwie formy, a w Europie utrzymywano głównie nominatywną; bezwzględnie należało zapobiegać krzyżowaniu z C. novaezelandiae. Odmiany cynamonowa, żółta srokata i lutino były liczniejsze niż ptaki o naturalnym ubarwieniu, dlatego podkreślano potrzebę zachowania żywotnej populacji naturalnie ubarwionej.