Opisana formaLorius garrulus garrulus
- Pochodzenie
- Azja Południowo-Wschodnia
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. liczebność szacowano na 31 000–220 000 osobników i notowano trend spadkowy; gatunek uznawano za zagrożony.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. forma nominatywna należała do mniej częstych ptaków w hodowlach.
- Różnice między płciami
- Nie wskazano widocznych cech pozwalających odróżnić samca od samicy.
Warunki utrzymania
Za minimum dla pary uznawano wolierę o długości 3 m.
Żywienie
Jadłospis opierał się na pokarmie dla lorysów w formie nektaru, mieszance owoców i kwiatach.
Rozród
Rozród udawał się od czasu do czasu. Ptaki otrzymywały do wyboru kilka budek.
Zachowanie i dodatkowe informacje
Zalecano utrzymywanie ptaków parami. Mają silny głos, mogą być agresywne i w sezonie lęgowym nie powinny dzielić woliery z innymi papugami. W 2010 r. priorytetem było zwiększanie ich liczebności w hodowlach oraz zachowanie czystych linii trzech form.
Lorius garrulus flavopalliatus
- Pochodzenie
- Azja Południowo-Wschodnia
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę flavopalliatus uznawano za zagrożoną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. należała do pospolitych ptaków w hodowlach.
- Różnice między płciami
- Nie wskazano widocznych cech pozwalających odróżnić samca od samicy.
Warunki utrzymania
Dla pary przyjmowano wolierę o długości co najmniej 3 m.
Żywienie
Podawano pokarm dla lorysów w formie nektaru, mieszankę owoców oraz kwiaty.
Rozród
Rozród udawał się regularnie. Parze proponowano kilka budek lęgowych.
Zachowanie i dodatkowe informacje
Te głośne ptaki mogą być agresywne. Zalecano utrzymywanie ich parami, a w okresie lęgowym nie łączyć z innymi lorysami ani papugami. W 2010 r. forma flavopalliatus była najczęściej spotykaną w hodowlach z trzech form L. garrulus i miała największą żółtą plamę na grzbiecie. Rozród miał służyć budowie stabilnej populacji hodowlanej.
Lorius garrulus morotaianus
- Pochodzenie
- Azja Południowo-Wschodnia
- W naturze — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. formę morotaianus uznawano za zagrożoną w naturze.
- W hodowlach — ocena z 2010 r.
- W 2010 r. występowała w hodowlach sporadycznie.
- Różnice między płciami
- Nie wskazano widocznych cech pozwalających odróżnić samca od samicy.
Warunki utrzymania
Za minimum dla pary przyjmowano wolierę o długości 3 m.
Żywienie
Jadłospis obejmował pokarm dla lorysów w formie nektaru, mieszankę owoców i kwiaty.
Rozród
Lęgi udawały się rzadko. Ptaki dostawały do wyboru kilka budek.
Zachowanie i dodatkowe informacje
Ptaki są głośne i mogą reagować agresywnie. Trzymano je parami, bez innych lorysów i papug w czasie lęgów. W 2010 r. forma morotaianus była najrzadszą z trzech form L. garrulus w hodowlach; od flavopalliatus odróżniała ją mniejsza żółta plama na grzbiecie. Zalecano mocniej skupić hodowlę na rozmnażaniu, ponieważ jej populacja nie była jeszcze stabilna.
